Je wordt zelf ziek of een geliefde wordt ziek
En dan staat ineens de wereld op zijn kop. Je bent ziek. Je komt in de wereld van ziekte, artsen en medische afwegingen. Normaal weet je best goed wat je wilt in het leven. Maar nu… alles is anders. Of een geliefde van dichtbij wordt ziek, waardoor voor jou ook veel verandert. Je weet niet zo goed wat je er mee aan moet. Of de ander sluit zich af en je zit met je gevoelens omhoog, of… Als je een maatje zoekt om mee te sparren of ook de diepe moeilijke levensvragen mee te bespreken, weet je welkom.
Chronisch ziek zijn
En nu hoor je dan bij de groep die ‘iets heeft’. Je wilt helemaal niet in deze groep vallen, je wilt gewoon door, met alles, zoals het altijd was. Maar je merkt dat dat niet gaat. Je lijf houdt je tegen, het blijft maar malen in je hoofd, je doet de dingen wel, maar toch voelt het anders, je bent steeds vaker op, te moe om te doen wat je wilt… Of je bent net weer gewend aan wat je kunt, als er opnieuw een verslechtering volgt, weer moet je inleveren. Moet je weer meer loslaten, om hulp vragen… Je bent welkom met alle frustraties, zorgen en angsten, om in gesprek te gaan, op verhaal te komen en als het nodig is te zoeken naar nieuwe perspectieven.
Ongeneeslijk ziek zijn
Het was al gelijk duidelijk toen je überhaupt ontdekte dat je ziek was. Of het leek eerst nog goed te komen, maar uiteindelijk bleek je toch ongeneeslijk ziek. Je kan het niet geloven, wat moet je nu? Hoe lang heb je nog, wat wil je nog, wat kan er nog, wat ga je doen nu je weet dat je leven eindig is. En hoe gaat het met je omgeving. Zitten zij op dezelfde lijn als jij, of zitten zij net steeds ergens anders qua ideeën en gevoelens… Het kan heel helpend zijn om met een begeleider te spreken die ervaring heeft met deze vraagstukken, met dit proces van loslaten. Je diagnose wordt er niet anders van, maar je kan wel weer meer zicht krijgen op wat er werkelijk toe doet voor je. Inzicht krijgen in wat je bezig houdt, vragen mee krijgen die er toe doen, je donkerste gedachten mogen uiten zonder dat dit ‘raar’ of ‘lastig’ gevonden wordt. Weet je welkom, met alles wat er in je leeft.
Genezen maar niet meer de oude.
Je bent weer beter verklaard. Er zijn geen actieve ziektecellen meer. Maar de behandeling heeft wel zijn sporen in je achter gelaten. Je merkt fysiek en/ of mentaal dat het leven zo veranderd is. Je kunt niet meer terug, het leven weer oppakken dat je leefde voor je ziekte. En dat is een heel proces. Je bent – waarschijnlijk- wel blij dat je er nog bent, maar je moet alles weer opnieuw uitvinden. Wie ben je nu, met deze ervaring in je rugzak. Om weer te kunnen genieten van het leven wat nog voor je ligt, moet wat gebeurd is draaglijk worden. Gesprekken kunnen je hierbij helpen, weet je welkom.