Scharniermomenten noemen we dat wel. Momenten in het leven waarop er iets gebeurt dat ingrijpend is. En deze gebeurtenissen horen bij het leven, maar kunnen het ook knap lastig maken.
- je wordt zelf ziek of een geliefde wordt ziek,
- je krijgt te maken met chronisch of ongeneeslijk ziek zijn,
- je geneest van je ziekte, maar je bent niet meer ‘de oude’,
- je hebt problemen op je werk of verliest je werk,
- je verhuist naar een andere regio,
- je verliest je ouders, broer/zus of bent de laatste die nog leeft van het gezin waar je uit komt,
- iemand verbreekt het contact, een goede vriend(in) of familielid,
- je hebt een kind met een lichamelijke of psychische ziekte of beperking,
- je krijgt een diagnose op psychisch gebied,
- je komt op leeftijd en het verlies stapelt zich maar op,
- ….
Soms lukt het prima om hier in de loop van de tijd zelf mee in het reine te komen. Maar je kunt ook vast komen te zitten. Het blijft energie kosten, je hebt niemand om er echt mee over te spreken, je merkt dat mensen afhaken als je het er over wilt hebben, mensen beginnen over hun eigen ervaringen en luisteren niet echt, je blijft er over piekeren, je voelt je niet meer echt gelukkig, je wordt somber of angstig…
Hoe kan het anders, hoe kan je goed verder?
Kortom, het is hard werken. Daarom ook praktijknaam ZOUT: levensgebeurtenissen kunnen je bloed, zweet en tranen kosten.
Maar daarom ook ZOU’T, ZOU UT ook weer anders kunnen worden. Hoe kan je, met wat er gebeurt of gebeurd is, weer richting geven aan je leven waar je je toch weer goed bij kan voelen. Hoe kan je jezelf en het leven weer opnieuw uitvinden, de gebeurtenis verweven met je leven zonder dat het op de voorgrond blijft, zin geven aan wat je overkomen is.
Ik kan niet verder…
Of hoe kun je het leven leren los laten, als dat de opgave is waar je voor staat door een ongeneeslijke ziekte. Hoe kun je omgaan met je omgeving, als iedereen zulke verschillende emoties ervaart en misschien ook andere ideeën heeft over jouw ziekte en (palliatieve) behandeling. Wat wil je nog graag mee maken in deze periode, hoe blijf je met elkaar in gesprek. Hoe raak je elkaar niet kwijt voordat je einde er werkelijk is… Het kan een eenzaam proces zijn om te weten dat je leven eindig is en je weg te vinden in dit landschap van afscheid nemen en los laten.
Ik wil niet verder…
Je hebt nog even in dit leven. Of misschien nog zelfs best lang. Maar je hebt het gevoel dat je het niet meer wilt, dat je zó niet meer wilt leven. Je schrok misschien de eerste keer dat je dit dacht. Je weet ook niet met wie je hier over zou kunnen spreken. Je omgeving is juist zo blij dat je er nog bent, dat zeggen ze ook, dus hoe kun jij dan… niet meer willen.
Of misschien ben je al best vertrouwd met deze gedachte, maar heb je geen mensen om je heen met wie je het er over kan hebben. Ze denken verschillend, of luisteren niet echt. Maar de behoefte is er wel, om te verkennen. Om er eens over te mogen sparren. Te horen welke mogelijkheden er zijn, welke stappen er dan bij horen als je hier echt wat mee zou willen. Weet je welkom, al jouw vragen en gedachten zijn bespreekbaar.